Amnesty International is een van de weinige NGO's waar ik een warm gevoel bij krijg. De strijd voor mensenrechten, die in de wereld nog steeds op grote schaal worden geschonden, is een strijd waard om gestreden te worden. Mensenrechten zijn niet links of rechts. Ze zijn universeel. In vroeger jaren deed ik wel eens mee aan schrijfacties om politieke gevangenen vrij te krijgen. Zo herinner ik mij in Amnesty verband brieven te hebben geschreven aan de toenmalige Filippijnse dictator Marcos. Een antwoord kwam er natuurlijk nooit.meer...

Afgelopen week stond in het teken van de ambtelijke werkgroepen die ideeën produceerden voor mogelijke bezuinigingen. De reacties waren niet van de lucht. Pechtold meende dat nu onomstotelijk vast stond dat de hypotheekrente eraan moest, Hamer dat mensen met lagere inkomens niet meer naar de dokter kunnen, Wilders dat de voorstellen "a-sociaal" zijn, Roemer dat "de geesten rijp worden gemaakt voor het uitkleden en kapot bezuinigen van de verzorgingsstaat", en Halsema verkondigde in PenW dat "het hoog tijd wordt dat de hogere inkomens eens iets gaan bijdragen", of woorden van die strekking. Bovendien, zo hoorde ik menigeen zeggen - de FNV voorop - was het kwalijk dat veel mensen nu zo bang werden gemaakt. Tenslotte trok een stoet van belangenbehartigers uit de kleilaag van het maatschappelijk middenveld stuiterend van verontwaardiging langs op onze TV schermen om ons te verzekeren dat wieden in HUN achtertuin toch wel zeer onmogelijk is.meer...

Vier jaar geleden reed ik 's morgens na de gemeenteraadsverkiezingen naar het Binnenhof. De radio meldde dat mijn fractievoorzitter, Jozias van Aartsen, was afgetreden. Dat moment schoot door mijn hoofd toen Agnes Kant haar vertrek aankondigde. Terecht of niet,  het is heel vervelend. In de eerste plaats voor de betrokkene zelf. Maar ook voor de fractie als geheel. Het verlies van een fractieleider voelt als een collectief verlies. Het team valt een beetje uit elkaar, het machtsevenwicht is verstoord. De opvolger moet pijlsnel de balans terug zien te brengen en zijn autoriteit vestigen. Veel mensen verkijken zich op de druk die op de schouders van een lijsttrekker of fractievoorzitter rust. Heel Nederland kijkt met alles mee, iedereen wil tijd van je, elk woord wordt gewogen, er zijn honderd brandjes te blussen, strategieën te bepalen of standpunten in te nemen.  De kiezers, de partij, de fractie en de media moeten onmiddellijk worden bediend. De verwachtingen zijn direct  hoog gespannen. Tijd om er in te groeien is er nauwelijks. De media zijn ongenadig, de kiezers ongeduldig. We zijn vergeten dat Bolkestein, Kok, Lubbers, Den Uyl of Wiegel er jaren over deden om uiteindelijk uit te groeien tot gezaghebbende politici. We leven in een hamburgerdemocratie: de kiezers bestellen, eisen hun maaltijd binnen een paar minuten, en zo niet, dan gaan ze even makkelijk naar een ander. Agnes Kant heeft weinig tijd gehad om in haar rol te groeien. Anderhalf-twee jaar lijkt lang, maar is heel kort. Zojuist werd bekend dat Emile Roemer haar opvolgt. Ik ken Emile goed. Een uitstekend kamerlid. We trokken samen intensief op in de commissie Verkeer en Waterstaat. Een eerlijke en betrouwbare vent. Iemand met wie je prima afspraken kan maken. Bovendien een prettige collega met de nodige dosis humor. Jammer van die foute linkse ideeën! Ik wens hem veel succes (niet al te veel natuurlijk) in zijn nieuwe rol.meer...

Het was een buitengewoon genante en pijnlijke politieke week. Woordspelletjes, debattrucjes, gedraai en geruzie vierden hoogtij. En dat midden in een zware economische en financiële crisis. Was het debat over de commissie Davids voor veel mensen al niet meer te volgen, het onbetwiste dieptepunt was het Uruzgan-debat. De Kamer vond een kabinet tegenover zich waarvan de hoofdrolspelers elkaar openlijk tegenspraken en afvielen.  Wist Bos nu wel of niet van de NAVO-brief? Naast de premier stond niet vicepremier en minister van Financiën Bos, maar PvdA partijleider Bos.  Die zonder omwegen, zo leek het, aanstuurde op een breuk. Een risico, maar niet onberekend. Bos kon mooi afrekenen met zijn "draaikont" imago, zijn handen vrij spelen voor de verkiezingen en zijn vingers niet branden aan de zware bezuinigingsronde waar Nederland voor staat. En zo waren wij er als Kamer getuige van dat de missie in Uruzgan ondergeschikt werd gemaakt aan electorale belangen.meer...

Afgelopen zaterdag waren Fred Teeven en ik te gast in Zaltbommel op een door de VVD georganiseerde bijeenkomst in de wijk met problemen door overlast van Marokkaanse reljeugd. Nu heeft criminaliteit geen kleur, maar de oververtegenwoordiging van sommige allochtone groepen in de criminaliteitsstatistieken – waaronder Marokkanen – is ronduit problematisch. De bijeenkomst was goed bezocht. Ik schat zo’n zestig autochtonen en zo’n dertig Marokkanen in de zaal. Het debat was levendig en pittig. De problematiek is niet veel anders dan in steden zoals Amsterdam, Gouda, Zoetermeer of Utrecht. Met dat verschil dat Zaltbommel kleiner is. Grote steden problematiek op het platteland. En daarin is Zaltbommel helaas geen uitzondering meer. Het probleem is forse overlast door een relatief kleine groep hardnekkige Marokkaanse criminele veelplegers. Met daaromheen een groep jongeren die dreigen in de criminele maalstroom te worden meegezogen. Ondanks bakken met geld dat naar hulpverlening en begeleiding gaat. De verhalen zijn ook dezelfde. Buurtbewoners die het schelden, spugen, de overlast, de onveiligheid en de criminaliteit spuug- en spuugzat zijn. Ook veel Marokkanen zelf trouwens. En een overheid die niet in staat is, door te weinig politie en onvoldoende opvolging door OM en Justitie een eerste levensbehoefte van burgers te garanderen: het recht om veilig te gaan en staan waar je wilt.meer...

De vraag die mij al een tijdje bezig houdt is waarom een relatief kleine groep van jihadistische extremisten zo'n grote impact heeft op onze samenleving. De Hofstadgroep, Mohammed B,.  de bedreigers van Wilders, Hirsi Ali, Ellian en Aboutaleb zijn allemaal levensgevaarlijk. Maar niettemin slechts een kleine groep gekken die daadwerkelijk bereid is al vechtend en aanslagen plegend de weg voor de ware Islam te bereiden. In het aantal zit het hem dus niet. Bovendien is de kans dat iemand slachtoffer wordt van een "gewoon" misdrijf vele malen groter dan van een jihadistische aanslag. En toch is de maatschappelijke impact van de jihadistische dreiging vele malen groter. Zonder twijfel zijn hiervoor meerdere verklaringen te vinden.meer...

Gisteravond waren we getuige van een nieuwe fase in de doodsstrijd van een kabinet. Met veel woorden, vooruitschuiven, gedraai en tijdrovend, onduidelijk geneuzel over woordjes werd getracht te verbloemen wat iedereen gewoon weet: dat een gezamenlijke agenda ontbreekt, dat CDA en PvdA het oneens zijn over zo ongeveer alle vraagstukken die er echt toe doen, dat er sprake is van wantrouwen en dat elkaar dus geen ruimte wordt gegund. Het probleem is in feite heel eenvoudig. Als de basis, de kern, van een kabinet niet deugt is het slechts een kwestie van tijd voordat iemand de stekker eruit trekt. Gisteravond, toen de brief van Balkenende, Bos en Rouvoet vers van de pers over onze schermen rolde, was direct helder dat de coalitiefracties - ongetwijfeld tegen beter weten in - nog niet zover waren. Als coalitiefracties besluiten dat het moment nog niet is gekomen, dan kan je hoog en laag springen, maar dan valt een kabinet niet. In onze parlementaire geschiedenis is nog nooit een kabinet door toedoen van Hare Majesteit's Loyale Oppositie gevallen. Kabinetten blazen zichzelf op. De rest van de avond/nacht mondde dus uit in tijdverspilling en genante ketelmuziek met als centraal thema: hoe draaien we met veel geneuzel en wollige woorden zo goed mogelijke om de hete brei heen? Als hypothetische vingeroefening: stel u voor dat het als volgt was gegaan:meer...

Het Nieuwe Jaar is nog niet begonnen of in Amsterdam borrelt het alweer van de "progressieve" ideeën. PvdA en GroenLinks willen dat de gemeente een scherp voorkeursbeleid voor etnische minderheden invoert, waarbij hogere functies in het ambtelijk apparaat alleen voor niet-westerse allochtonen beschikbaar zijn. Het college sluit een reserveringsbeleid niet uit. Aldus het Parool.meer...

Ik weet dat "Brussel" niet bij iedereen een populair onderwerp is. Europa is ingewikkeld, langzaam, moeilijk te doorgronden en lijkt vaak op een "ver van mijn bed"show. Maar de EU en Brussel zijn inmiddels wél een realiteit waarmee rekening moet worden gehouden. Het wordt steeds belangrijker, zeker voor nationale parlementen, om zo vroeg mogelijk bij Europese besluitvorming betrokken te zijn om invloed te kunnen uitoefenen. Ben je te laat, dan zijn de onderhandelingen afgerond en is alles al in beton gegoten. Het is al dikwijls voorgekomen dat er in Brussel vrijwel ongemerkt - of onbesproken - zaken worden geregeld die achteraf grote gevolgen bleken te hebben voor ons land. Ik noem slechts de luchtkwaliteitsrichtlijnen of de Vogel- habitatrichtlijnen als voorbeeld, en u weet waar ik het over heb. Vroegtijdige controle op wat de regering en haar ambtenaren in Brussel bekokstoven is dus essentieel.meer...

Tussen alle perikelen rondom kerstbomen bij de Haagse Hogeschool, kruisjes en/of hoofddoekjes bij het Amsterdamse GVB en wél of geen kruis op de mijter van Sinterklaas, houdt de Kamer zich ook nog bezig met wetgeving. Wetgeving is ingewikkeld. Daarom leest u er in de regel weinig over in de media. Maar de gevolgen zijn soms veel belangrijker en veel groter dan die incidenten.meer...

Dagelijkse Standaard, 31 oktober 2009. Nederland loopt krakend vast. Dat ligt niet alleen aan dit uitgeregeerde en machteloze kabinet. De bestuurlijke spaghetti en de volledig uit de hand gelopen milieu-en natuurwetgeving verhinderen dat er grote projecten worden gestart. Gebrek aan flexibiliteit op de arbeidsmarkt, de niet te stuiten zucht naar subsidies en regels, een opnieuw groter wordende overheid en een overdosis aan sociale zekerheid slaan initiatieven van burgers en bedrijven plat. De schuld van de overheid? Deels. Burgers zelf stemmen immers nog steeds massaal op partijen die de overheid als grote geluksmachine zien. En burgers eisen zelf steeds meer van de overheid. Paradoxaal genoeg zijn het vaak dezelfde burgers die aan de rem hangen als er wel echte veranderingen dreigen. Een nieuwe weg? Graag, maar niet in mijn achtertuin. Langer werken? Prima, maar niet voor mij. Vrijheid en geen overheidsbemoeienis? Alsjeblieft. Maar als het fout gaat moet diezelfde overheid het oplossen, en wel meteen! Via boze internet-berichten vanuit de veilige zolderkamer uiten de kiezers hun ongenoegen. Een journalist vroeg mij eens wat ik van mijn baan vond. Mijn antwoord: "Soms voel ik mij net een openbaar toilet. Iedereen zeikt naar binnen. Van boven, van beneden en van opzij".meer...

Af en toe zakt de moed je bijna in de schoenen. Aboutaleb organiseert therapeutische gesprekken met Antillianen en Marokkanen, waarbij de burgemeester vooral “een luisterend oor” is. En omdat de deelnemers zo zielig zijn – ze moeten tenslotte hun oppas en hun parkeermeter betalen – krijgen ze een vergoeding van €40,- voor hun deelname. Nu heb ik laatst ook met Aboutaleb gesproken. Ik reed daarvoor helemaal naar Rotterdam. Met terugwerkende kracht eis ik alsnog mijn vergoeding! Of geldt het niet voor autochtonen? Zouden autochtone Rotterdammers die al die belastingcenten opbrengen ook met de burgemeester mogen praten en €40,- krijgen? Of is eigenlijk niemand geïnteresseerd om met Aboutaleb te praten en wordt daarom een premie betaald om alsjeblieft op te komen draven? Kortom: ik heb maar weer eens schriftelijke vragen gesteld om deze volkomen belachelijke onzin aan de kaak te stellen. De laatste tijd hebben we sowieso een rijke oogst aan “allochtone meebuig- en voortrek” en “omgekeerde wereld” projectjes. Ik zet even een paar voorbeelden voor u op een rijtje:meer...

De Algemene Politieke Beschouwingen zitten er weer op. Een jaarlijkse tour de force voor de premier. Voor kamerleden een beproeving omdat je twee dagen lang zit opgesloten in de plenaire zaal. Maar waar wij in de bankjes nog kunnen praten of een kopje koffie halen, kunnen leden van het kabinet zich niets permitteren omdat de camera er bovenop zit. Camiel Eurlings - bepaald geen publiciteitsschuwe minister - heeft de minst benijdenswaardige positie. Net achter de premier gezeten is hij continu in beeld. De camera registreert elke gezichtsuitdrukking onverbiddelijk. Voor hem dus twee dagen stilzitten met gezicht strak in de plooi. Dat geldt voor de fractievoorzitters uiteraard ook. Maar die zijn tenminste nog actief bezig met het debat.meer...

Ik ben zelden enthousiast over een troonrede. Dit jaar was geen uitzondering. Elk ministerie kreeg weer de gebruikelijke drie regels. Waardoor een samenhangend verhaal ontbrak. Toch was dit jaar een dieptepunt. Terwijl de financiele wereld in de fik stond, presteerde Balkenende het om de Majesteit haar vreugde te laten uitspreken over een aanstaande subisidie op zonneboilers en de toevoeging van 125 extra agenten (dat is een kwart agent per gemeente...). Genant. Gauw wegspoelen met een paar oranjebitter. Overigens was de rest van Prinsjesdag even feestelijk als altijd. meer...

Let me first briefly introduce myself. My name is Paul de Krom. Since 2003 I am an MP for the Dutch liberal party, the VVD. Since almost 2 years I am spokesman for transportation. Today I have the honour of replacing Fred Teeven, who is our spokesman for criminal and legal matters. Or in other words: our crime fighter. Fred was unable to join you today because of personal circumstances so I'm afraid you have to do with me. But please be assured that Fred and myself are working as a team to get cargo crime higher up the political agenda. We have done so successfully at times, but it is not nearly good enough. meer...

Houd u vast! De reden waarom er vrijwel geen nieuw asfalt en staal uit handen van Rijkswaterstaat (RWS) komt is vandaag onthuld in het Financieel Dagblad. RWS heeft een nieuw esoterisch (!) (3000 vierkante meter groot!!) Futurecenter geopend in Utrecht a raison van 5 miljoen euro belastinggeld. De bedoeling is dat ambtenaren daar tot zichzelf en nieuwe ideen komen. Het artikel (koop het FD!) is voorzien van een aantal briljante foto's. Je ziet ambtenaren in pak liggend op hun rug, met één been omhoog, druk bezig tot zichzelf te komen met hun mobieltje aan hun oor. Op een andere zit een ambtenaar in Lotus houding in een verder lege ruimte, ongetwijfeld hard bezig om te bedenken hoe de vermeladijde tunnels van de A73 nu eindelijk eens open kunnen. Op een derde zigzaggen een vijftal ambtenaren met hun armen zwaaiend tussen een soort uitvergrote konijnenkeutels door, op zoek naar hoe de 50-jarige discussie over de A4 Midden Delfland eindelijk eens kan worden afgerond. De idee hierachter is, u raadt het nooit, ook voor mij gehéél nieuw: nl. dat mensen centraal staan als het gaat om vernieuwingen. Computers doen dat niet. Tssss... had ik dat maar eerder geweten! Maar goed, RWS is zijn tijd ver vooruit, en dat mag wat kosten. Maar dan heb je ook wat. Ga maar na. Een "flexpositie" moet inspiratie geven waarbij ambtenaren na de lunch hun dip kunnen verwerken. Dat kan ook in een multimediatheater met snelle muziek. En zo komt 'lastige, hardnekkige materie die dringend om een oplossing vraagt', natuurlijk veel sneller tot een ontknoping. Hoera! De verlossing is nabij! Eindelijk wordt het slot van Nederland gehaald en gaan de asfaltmachines weer rollen! Dankzij een "flexpositie". Wie had dat ooit kunnen denken? meer...

Vandaag een column van Nausica Marbe in de Volkskrant die iedereen moet lezen (zie hieronder). Het verklaart de heftige reacties van het linkse deel van de Kamer op de affaires Duyvendak en Cramer. Het linkse establishment reageerde als door een wesp gestoken. Hun morele superioriteit stond immers opeens ter discussie. En dus werden de rijen subiet gesloten. Met als enig doel: deze discussie moet worden gestopt, de bal mag niet verder rollen. Plotseling was er sprake van een 'heksenjacht'. Links, zelf nooit te beroerd voor het aanvragen van spoeddebatten, hekelde het debat met Cramer en vroeg zich af waar het 'eigenlijk nhou helemaal over ging'. Welnu, Nausicaa Marbe beschrijft feilloos waar alle commotie in werkelijkheid over ging (en gaat). Een open linkse zenuw werd geraakt. meer...

Een prachtige rel is net op tijd voorkomen. Oud-minister (Cees) Veerman presenteert morgen de visie van zijn commissie op de veiligheid van ons land tegen het water. Een belangrijk onderwerp. Aanvankelijk had de premier zijn Catshuis ter beschikking gesteld, ter verheffing en meerdere eer en glorie van zijn partijgenoot. Het moest een CDA feestje worden, rechtstreeks uitgezonden (!) door onze staatsomroep, de NOS, zonder verdere media en dus zonder lastige vragen van verslaggevers. Terecht protesteerde de parlementaire persvereniging tegen deze Noordkoreaanse gang van zaken. En gelukkig met succes. Het kan anno 2008 toch niet zo zijn dat de NOS een (gesubsidieerd) monopolie krijgt op nieuwsgaring, boven commerciele media die hard voor hun centjes moeten knokken om hun hoofd boven water te houden? Zeker niet waar het een zaak van nationaal belang betreft. Na veel gehannes is de boel op het laatste nippertje omgegooid. Het Catshuis is geschrapt en de boel verplaatst naar een hotel waar alle media welkom zijn. Chapeau voor de parlementaire persvereniging! Intussen kijk ik naar NOVA waar aan de hand van het "Bluf-debat" met minister Cramer een lans voor de persvrijheid wordt gebroken: het publiceren van gestolen documenten moet kunnen! In het kader van de persvrijheid nota bene! Cynischer kan het niet. meer...

Pieter Van Geel, fractievoorzitter van het CDA, vindt kernenergie nu "onvermijdelijk", zo schrijft hij op zijn weblog. Het bericht staat gelijk in de krant. Het nieuws is natuurlijk niet dat kernenergie onvermijdelijk is. Iedereen die een beetje verstand heeft van energie weet dat al lang. Nee, het nieuws is dat Pieter van Geel het nu zegt. En dat is inderdaad nieuws. Een paar jaar geleden, toen ik als (enige) energiewoordvoerder in de Kamer de snelle inzet van kernenergie bepleitte, verklaarde Van Geel, toen nog staatssecretaris van milieu, dat hij kernenergie vuil en smerig vond. En dus geen optie (...!) Waarom nu deze ommezwaai van Van Geel? Heel eenvoudig. Een paar jaar geleden was de milieubeweging oppermachtig. Van Geel (en met hem Brinkhorst die achter de schermen groot voorstander van kernenergie was) durfde geen vuist te maken en tegenspel te bieden. Maar nu de milieubeweging een paar flinke deuken heeft opgelopen en de wind uit een andere hoek lijkt te gaan waaien, surft Van Geel plotseling lekker met de golven mee. Het CDA volgt daarmee een vast stramien. De partij neemt zelden het voortouw in belangrijke maatschappelijke discussies. Liever wachten ze totdat iemand anders de hete kolen uit het vuur haalt. Pas als duidelijk is uit welke de hoek de wind gaat waaien of wanneer de publieke opinie "om" gaat, volgt het CDA. Zou Napoleon ook zoveel roem hebben vergaard als hij zou hebben gewacht waar zijn troepen heen zouden lopen, om zich vervolgens heldhaftig aan het hoofd ervan te plaatsen? Niettemin legt deze strategie het CDA geen windeieren. Ze doen het slim en dat verdient bewondering. Of Nederland er nu zoveel mee opschiet is iets anders. Sinds het verzet van staatssecretaris Van Geel tegen kernenergie zijn kostbare jaren verloren gegaan. Maar: hoop doet leven. Misschien gaan we nog meemaken dat minister Cramer zich ook dit standpunt van actievoerder Kramer niet meer zo goed kan herinneren. Pas dan wordt kernenergie weer echt een serieuze optie. De milieubeweging zal, vanwege de symboolfunctie van kernenergie, NOOIT voorstander worden. Die buigen liever voor Poetin en de Ayatollahs, intussen hopend dat het genoeg waait om de windmolensubsidiefabrieken te laten draaien. Op kosten van uw en mijn portemonnee. Verandert er concreet iets als gevolg van Van Geel's uitspraken? Nee. Het kabinet had, met instemming van het CDA, al afgesproken dat er geen initietieven op het gebied van kernenergie zullen worden genomen. Kortom: Van Geel doet een plas, maar alles bleef zoals het was.meer...

'Leven als God in Frankrijk'. Dit moet wat mij betreft worden aangepast. Het moet Italie zijn. Dit jaar voor de derde keer totaal verslingerd geraakt aan de laars van Europa. Waarom is het zo oneerlijk verdeeld in de wereld? Zon, zee, stranden, heerlijk eten, verukkelijke wijnen, ongelofelijk veel cultuurhistorie... je raakt niet uitgekeken. Mijn favoriete stukje is (net zoals van vele anderen) Toscane. Als je daar vertoeft zou je bijna in God gaan geloven. Zo moet het bedoeld zijn. meer...