Welkom op mijn website

Weblog

Overwinningsnederlaag

8 mrt 2010

Vier jaar geleden reed ik 's morgens na de gemeenteraadsverkiezingen naar het Binnenhof. De radio meldde dat mijn fractievoorzitter, Jozias van Aartsen, was afgetreden. Dat moment schoot door mijn hoofd toen Agnes Kant haar vertrek aankondigde. Terecht of niet,  het is heel vervelend. In de eerste plaats voor de betrokkene zelf. Maar ook voor de fractie als geheel. Het verlies van een fractieleider voelt als een collectief verlies. Het team valt een beetje uit elkaar, het machtsevenwicht is verstoord. De opvolger moet pijlsnel de balans terug zien te brengen en zijn autoriteit vestigen. Veel mensen verkijken zich op de druk die op de schouders van een lijsttrekker of fractievoorzitter rust. Heel Nederland kijkt met alles mee, iedereen wil tijd van je, elk woord wordt gewogen, er zijn honderd brandjes te blussen, strategieën te bepalen of standpunten in te nemen.  De kiezers, de partij, de fractie en de media moeten onmiddellijk worden bediend. De verwachtingen zijn direct  hoog gespannen. Tijd om er in te groeien is er nauwelijks. De media zijn ongenadig, de kiezers ongeduldig. We zijn vergeten dat Bolkestein, Kok, Lubbers, Den Uyl of Wiegel er jaren over deden om uiteindelijk uit te groeien tot gezaghebbende politici. We leven in een hamburgerdemocratie: de kiezers bestellen, eisen hun maaltijd binnen een paar minuten, en zo niet, dan gaan ze even makkelijk naar een ander. Agnes Kant heeft weinig tijd gehad om in haar rol te groeien. Anderhalf-twee jaar lijkt lang, maar is heel kort. Zojuist werd bekend dat Emile Roemer haar opvolgt. Ik ken Emile goed. Een uitstekend kamerlid. We trokken samen intensief op in de commissie Verkeer en Waterstaat. Een eerlijke en betrouwbare vent. Iemand met wie je prima afspraken kan maken. Bovendien een prettige collega met de nodige dosis humor. Jammer van die foute linkse ideeën! Ik wens hem veel succes (niet al te veel natuurlijk) in zijn nieuwe rol.meer...